وصیت‌نامه شهید سید محمد موسوی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام و درود بر امام عصر (عج)

با سلام و درود بی‌پایان به امام عصر (عج)، مهدی موعود؛ او که خواهد آمد تا انتقام خون به‌ناحق‌ریخته مظلومان تاریخ را از ظالمان جبار بگیرد. او که بر زخم‌های حسین (ع) مرهم می‌نهد و آرزوهای برآمده از دردهای دل علی (ع) را جامه عمل می‌پوشاند.

با سلام بر امام امت، این پیر جماران، اسوه مقاومت و فداکاری و پیر علم و عمل؛ همچنین با سلام بر تمامی شهدا، از صدر اسلام تا کربلای ایران.

در این واپسین لحظات حضور در اردوگاه، فرصت چندانی برای نوشتن ندارم؛ اما می‌خواهم چند جمله به‌عنوان وصیت برای بازماندگانم بنویسم.

گذر عمر و رضایت خداوند

لحظات زندگی بسیار سریع‌تر از آنچه تصور می‌کنیم، می‌گذرند. اعمال ما و خوبی‌ها و بدی‌هایمان پس از گذشت عمر در یادها می‌مانند.

خداوندا! هنگامی که قدم در این راه نهادم، رضای تو را خواستم. از تو می‌خواهم در لغزش‌های این مسیر یاری‌ام کنی.

پروردگارا! انسان در برابر سختی‌ها، خواسته‌های نفسانی و تمایلات خویش چقدر ضعیف است! چه زود از میدان به‌در می‌رود و تسلیم خواهش‌های نفس می‌شود.

خدایا! انسان گاهی چه صلاح‌هایی برای خود تصور می‌کند، درحالی‌که آن‌ها به زیانش تمام می‌شوند و خودش از این حقیقت خبر ندارد.

سخنی با پدر و مادر و دوستانم

نخست، از زحمات پدر و مادرم سپاسگزارم؛ هرچند نمی‌دانم با چه زبانی از آنان تشکر کنم.

پدرم! شما در تقویت فکری من جایگاه ویژه‌ای دارید. می‌توانم بگویم شما بخش بزرگی از اندیشه‌ها و آگاهی‌های فکری مرا شکل داده‌اید.

مادرم! می‌دانم فرزند خوبی برایت نبودم. در این هجده سال، پیوسته اسباب زحمتت شدم و نتوانستم آن‌گونه که شایسته بود، به وظایفم عمل کنم. امیدوارم بزرگواری کنی و مرا ببخشی.

از دوستانم نیز که برایم زحمت کشیده‌اند و من بارها آنان را به زحمت انداخته‌ام، پوزش می‌خواهم.

مسئولیت ما در برابر انقلاب و جامعه

در این برهه از زمان، نهاد انقلاب اسلامی به خون من و تو نیاز دارد؛ بنابراین باید بیشتر بکوشیم. لازم است به کمبودها عادت کنیم و به اندک قانع باشیم تا مسئولیتی را که خود پذیرفته‌ایم، به‌درستی انجام دهیم.

برادرم! خواهرم! اگر دست در دست یکدیگر بگذاریم و اتحادمان را نه در حرف، بلکه در عمل ثابت کنیم، هیچ قدرتی با هیچ وسیله‌ای نمی‌تواند ما را شکست دهد.

این اتحاد می‌تواند زمینه‌ساز صدور انقلاب باشد؛ البته تحقق این هدف به نگرشی عمیق‌تر نیاز دارد. دشمن نیز بیدار است و برای از میان بردن اتحاد ما و ریشه‌های اعتقادی‌مان، نقشه‌های گوناگونی طراحی می‌کند.

اگر از همین امروز به فکر آینده خود، که همان آینده اسلام است، نباشیم، مرتکب خطایی نابخشودنی شده‌ایم.

نقش فرهنگ، دانشگاه و حوزه در آینده اسلام

برادرم! دشمن ما برای رسیدن به اهدافش از راه‌های گوناگون وارد می‌شود. او در ابعاد اقتصادی و نظامی نتوانسته است آن‌گونه که می‌خواهد نفوذ کند؛ اما در درازمدت می‌تواند از راه فرهنگ وارد شود و ضربه‌ای محکم بر پیکر جامعه وارد سازد.

اگر از دانشگاه‌ها و حوزه‌ها غافل شویم، افراد ناباب و ضدانقلاب به این مراکز راه پیدا می‌کنند. تا زمانی که بخواهیم اقدامی کنیم، ممکن است آنان برنامه‌های خود را پیش برده باشند.

از یک سو، باید در دانشگاه‌ها حضور داشته باشیم و از سوی دیگر، در جبهه بمانیم؛ زیرا جبهه خود دانشگاهی بزرگ‌تر است و درس‌هایی عملی دارد که در هیچ جای دیگری نمی‌توان یافت.

این همان دانشگاهی است که ما به آن نیاز داریم، نه دانشگاهی که به ما نیاز داشته باشد. دانشجویان این دانشگاه، درس‌ها را با جان و دل می‌آموزند و با خون خود گواهی قبولی می‌گیرند؛ درس‌هایی چون ایثار، فداکاری، ازخودگذشتگی، وفاداری، ایمان، عشق و مقاومت.

شیرینی عبادت و نیاز به خداوند

خداوندا! شنیده بودیم که انسان در جبهه به تو نزدیک‌تر می‌شود و حضورت را بیشتر احساس می‌کند. خدایا، عبادت تو چقدر شیرین است!

نور تو در قلب‌هاست و نامت همواره بر زبان‌ها جاری است؛ اما اینجا همه‌چیز معنای دیگری دارد. هنگامی که بر قلب‌ها نظر می‌کنی، آن‌ها روشن می‌شوند و انسان لذت عبادت را می‌چشد.

خداوندا! ما را لحظه‌ای به خودمان وامگذار.

این نفس سرکش و طغیانگر پیوسته انسان را به لغزش می‌کشاند. خدایا! دلی پرسوز و چشمی گریان به ما عطا فرما.

«إلهی مَن لی غیرُک؟ إلهی ما قبل دعائی و صلواتی و عباداتی.»

چه بسیار اندک است آنچه در برابر بزرگی تو به‌جا می‌آوریم. شهدا با رفتن خود، مسئولیت را بر دوش من و تو می‌گذارند. ما باید راه خونین شهدا را ادامه دهیم.

سخنی با مردم و هشدار به غافلان

من با مردم حزب‌الله سخنی ندارم؛ زیرا آنان راه خود را شناخته‌اند و می‌دانند به دنبال چه کسی بروند و پیرو کدام خط باشند. آنان راه چگونه زیستن و چگونه مردن را آموخته‌اند.

اما سخنم با کسانی است که پس از گذشت حدود هفت سال از انقلاب خونین ما، هنوز بیدار نشده‌اند؛ همان‌هایی که می‌خواهند شرایط گذشته را دوباره بر جامعه حاکم کنند تا بار دیگر حق مظلوم پایمال شود و ظالم بر تخت قدرت بنشیند.

چرا چنین افرادی ضدانقلاب نباشند، درحالی‌که منافعشان به‌شدت به خطر افتاده است؟ آنان مظاهر زندگی غربی را الگو و اسوه خود قرار داده‌اند و نام تمدن بر آن می‌گذارند.

هنگامی که سخن از آمریکا و کشورهای اروپایی به میان می‌آید، دل‌هایشان متوجه آن سرزمین‌ها می‌شود و آنجا را مهد آزادی می‌دانند. به باور من، فساد اخلاقی در برخی جوامع غربی چنان گسترش یافته که قلم نمی‌تواند همه ابعاد آن را بیان کند.

آه، خدایا! انسان تا چه اندازه می‌تواند پست شود؟ در جامعه‌ای که ارزش‌های انسانی رنگ می‌بازند، انسان‌ها به ماشین‌هایی تبدیل می‌شوند که تنها هنگام کار با یکدیگر ارتباط دارند. پس از پایان کار روزانه نیز هرکس در پی عیش و نوش خود می‌رود.

در چنین جامعه‌ای، تنها شمار اندکی به فکر بشریت هستند و از فضای غالب جامعه فاصله می‌گیرند؛ کسانی که یافتنشان نیز دشوار است.

بااین‌حال، گاهی از خود می‌پرسم: چرا هنوز عده‌ای از این ملت شیفته غرب هستند؟

حقیقت زندگی و معنای سعادت

از کسانی که مظاهر زندگی غربی را الگوی خود قرار داده‌اند، می‌خواهم حتی برای یک ساعت با نگاهی عمیق‌تر به مسائل بنگرند. اگر فقط یک ساعت، یا حتی کمتر، به وجدان خود رجوع کنند، حقیقت را بهتر خواهند شناخت و درمی‌یابند که حق کدام است و زندگی واقعی را کجا باید جست‌وجو کرد.

سعادت را در زندگی شرافتمندانه کجا می‌توان یافت؟

این دنیا سرای فانی است و انسان بزرگ‌تر از آن است که تنها برای زیستن در این جهان آفریده شده باشد. دنیا سرابی بیش نیست و تنها پلی برای رسیدن به مقصد نهایی است.

امیدوارم خداوند قلب‌های تاریک ما را با نور هدایت روشن کند تا به رستگاری برسیم، حقیقت را دریابیم و معنای واقعی چگونه زیستن را بشناسیم.

خداوندا! ما را لحظه‌ای به نفس خودمان وامگذار و نیت‌هایمان را خالص گردان.

محتاج دعای خیر

۲۹ بهمن ۱۳۶۴

سید محمد موسوی

(امضا)