اين باركارون شاهد عزيمتي ديگر است. پردرد و بي صدا، آرام در ظاهر و توفنده در درون، شاهد شهيداني زنده و زندگاني شهيد.
كارون صبور، مهتاب را نيز به ميهماني فرا خوانده تا در برهه اي ديگر از اين عصر خونبار در اين سرزمين خونين در نزديكي خونين شهر بار ديگر عزيزاني را بدرقه كند كه تا روزي ديگر در آنسوي درياچه ماهي به معراج خواهند رفت. عزيزاني كه آگاه از سرنوشت خويشند.
عزيزاني كه در ادامه راه ابراهيم (ع) و محمد(ص) و علي و ابوذر بپا خواسته اند تا فرياد مظلوميت امتي را بگوش جهانيان برسانند. جهانياني كه گوشهاي فتواي خود را برداشته و از مهلكه وجدان گريخته اند.
چه زشتند آناني كه صحبت از حقوق بشر مي كنند و در ايران هيچ نمي بينند. چه بدسرشتند آناني كه سرشك غمبار اين مظلومان را مي بینند و دم نمي زنند اصلاً صحبت از اينان نفرت آور است. انسان چندشش مي شود كه اينان را مخاطبين وارثان خون بايد باشند. آنانيكه هم اكنون پا بر روي موج خون ايستاده اند، و آناني كه مسئوليت ادامه راه شهيدان را بعهده دارند.اين وارثان شهيدان به تكليف خويش عمل نمودند . صرف نظر از آينده اي كه در پيش است، رفتند و براي احقاق حق مظلومان خون دادند، در حاليكه دائماً اين جمله در مدنظرشان قرار داشت كه:
(عجب دردي است از يكسو بايد شهيد فردا شويم و از سوي ديگر بايد بمانيم تا فردا شهيد نشود)آري نگران فردائيم فردائي كه بخاطر آن شهيد مي شويم. فردائي كه حكومت عدل الهي بايد در آن گسترش يابد.
وقتي كه رژيم ستمشاهي فرو ريخت به ياري محرومين شتافتيم. سازندگي اين سرزمين محروم و اين مردم مظلوم مد نظر بود. اشاعه احكام اسلام، احياي دوباره حكومت علي گسترش و بسط اسلام ابوذر. ايستاديم در مقابل هر چه ظلم و كفر و نفاق بود. جوانان اين سرزمين استخوان شتر را بر فرق كعب الحبار كوبيدند.سرمايه به غارت رفته مستضعفين در شرف بازگشت به صاحبان اصلي آنان بود. مستكبرين و استثمار كنندگان رسوا مي شوند.پايه هاي ظلم فرو مي ريخت نويد طلوع فجر صادق در گوش مظلومين طنين انداز خود و آفتاب درخشان انقلاب درحال تلالو.
شب پرستان از درون دخمه هاي تاريك و از روزنه هائي كه هنوز اين دخمه ها را به دنياي انقلاب متصل مي ساخت، نظاره گر به بار نشستن انقلابي خونين بودند. اربابان ستمگران نيز مايوسانه چشم به آينده انقلاب دوخته بودند.
تا اينكه ديگر ساكت نشستن را تحمل نتوانسته بكند و در يك برنامه حساب شده براي انقلاب بپا خاستند و با همياري اكثريت دول موجود اعم از كايتاليستي و سوياليستي به مبارزه با انقلاب برخاستند و اينك شهيدان انقلاب و مردان مجاهد سرزميني ايران مي بايست نوك سلاحهايشان بسوي ايشان مي گردند.
اين بود كه محرومين فراموش گشتند. چرا كه دشمن اصلي هم اكنون استكبار جهاني بود قلبهاي لطيف و سرشار از مهر و محبت اين جان بركفان اسلام كه مي بايد گلهاي سرخ را بود شهيدان برزمين مي كاشتند ، چه دلهاي سرشار از كينه ونفرت عليه خصم تبديل گشت . گل را از لوله خارج كردند وبسوي خصم گلوله فرستادند. آري قسط و عدل و حكومت الهي با سدي بزرگ مواجه گرديده بود. اينك كه حدود هفت سال از آن روزهاي پر حادثه مي گذرد هر شهيدي كه برخاك مي افتد در دل دغدغه تلالو دوباره آفتاب انقلاب را دارد و در سر شور و عشق حسيني و اميد به احياي دوباره حكومت عدل اسلامي.
اي محرومين برشما مژده باد كه بار ديگر به ياري تان خواهيم آمد . اگر چه از ما فقط يك تن مانده باشد .
جنگ يك هدف فرعي است . جنگ ايده آل رزمندگان نيست . جنگجوئي خصلت اصلي رزمندگان نيست .جنگ يك سدي است در مقابل صلح كه براين ملت تحميل شده است وبايد بياري يكديگر ان را از ميان برداريم وبار ديگر در جاده پر فراز و نشيب انقلاب بسوي اسلام عزيز براه افتيم اگر چه عده اي اين جنگ را سر پوش بسياري نزد واقعيت ها كرده باشند وهيچ احساس انسانس در مورد سلحشوران ايران واسلام در دل نداشته باشند اگر چه جنگ سبب رونق بازار قشري و گروهي گردد .( حرفهائي كه براي گفتن دارم ، نمي گويم )جنگ براي صلح پايدار تكليفي بود كه شهيدان بدان عمل كردند اما تو چه كرده باشي .
اي وارثان خون هشدار بر شما كه مبادا اين خون برزمين ريخته ، پايمال گردد كه سرانجامي سخت در انتظارتان خواهد بود وبد فرجامي خواهيد داشت.
همانا خداوند تو در كمينگاه است .
( در حال حركت بسوي خط مقدم ودر مشغله فراوان )
ساعت 4 بعد از ظهر
حسين تجلي
19دی ماه1365
ثبت دیدگاه