بسم الله الرحمن الرحيم
ياالله، يا محمد(ص)، يا علي، يا حسن، يا حسين تشنه لب
خدايا! مي داني، با چه زباني مي خواهم، با تو سخن بگويم. اي معبود من! مي داني به چه دلي مي خواهم، اين كلمات را بنويسم. خدايا! مي داني، كدام دستها را مي خواهم به درگاهت، دراز كنم. مولاجان! تو همه اينها را مي داني! آگاهي به همه پنهان ها. خدايا! تو خيلي به من نعمت دادي، چه كنم، نتوانستم، شكر آن نعمت را به جا آورم. ميدانم! آقاي من، تو بنده ات را دوست داري، وقتي بنده ات تو را مي خواند تو زود جوابش مي دهي، تو خيلي خوبي، من به تو خيلي علاقه دارم، ولي چه كنم، شيطان رهايم نمي كند.
كمكم كن، خدا كه اين طنابي كه شيطان به گردنم، انداخته آن را پاره پاره كنم.
يا سيدي! ياران همگي رفتند، آنان براي تو بودند، همه چيزشان از آن تو بود. اصلا خود را به تو سپرده بودند. چون به تو اطمينان داشتند، چون اين طور بودند تو هم آنان را به پيش خود خواندي تا در پيش حسين تو باشند و از ياران او، ولي ما مانديم در اين دنياي پر از معصيت. خدايا! آنان با تو، چگونه سخن گفتند، چگونه تو را خواندند، تا تو هم اين گونه آنان را پذيرفتي. اما ما چه كنيم؟ چگونه مثل آنها باشيم، آيا مي توانيم مثل آنها باشيم؟
ولي اي خداي مهربان! يك آرزو دارم از تو مي خواهم، به حق زهرايت، به حسينت به علي، كه اين خواسته مرا رد نكني. اي خدا! مي خواهم، طوري شهيد بشوم كه جسدم در بيابانها بماند، يا تكه تكه شوم و بعد پوسيده شوم و با خاك مخلوط گردم تا وقتي اين رزمندگان و بسيجيان رد مي شوند، همراه با گرد و غبار به صورت مباركشان، به چهره هاي نوراني شان بنشينم، تا افتخار كنم كه پروردگارا! من هم، همراه خاك به صورت بنده هاي خوب نمونه ات نشستم، تا تو به احترام آنها، به خاطر آن زحماتي كه مي كشند، مرا ببخشي تا در جلوي حسينت شرمنده نباشم.
ثبت دیدگاه