شهید حسین ایمانی

تاريخ‌تولد:1350/04/4
تاريخ شهادت:1367/02/7
اللهم اغفرلى و لوالدى و للمومنين يوم يقوم الحساب«خداوند تمام مومنين و پدر و مادرم را در روز قيامت ببخش»
اى پدر مهربانم! زبان از گفتن لطف شما عاجز مى ماند. اى پدر! مى دانم با چه زحماتى ما را بزرگ كرديد و به اينجا رسانديد، اما من براى شما يك مهمان بودم وليكن خداوند اين مهمان را از شما گرفت و به پيش خود برد. خداوندانشاءالله  تمام زحماتى كه شما براى بزرگ كردن من كشيديد، ببخشد. بنده كه 12 امامى {هستم} بايد راه آنان را ادامه دهم و هيچ يك از امامان با مرگ طبيعى از دنيا نرفته اند. اين خود نشانگر آن است كه آنان هميشه براى پياده كردن عدل در جهان و براى نابودى ظلم، تلاش و جهاد كرده اند.

اى پدرم!
همانا از تو تشكر مى كنم كه مرا به اين راه پر ثمر و اين راه هدايت ساز هدايت كرديد.
همانا اى پدرم!
براى من گريه نكنيد، براى معلم من امام حسين كه تشنگى و گرسنگى را در بيابانهاى جگر سوزان تحمل كرده اند،گريه كنيد. براى واقعه كربلا گريه كنيد. اگر جنازه من به دست شماها رسيد در نزديك دو شهيد اسلام محبت الله  نادى و اسماعيل اكبرى دفنم كنيد.
از آنجا كه يادم هست به هيچ كس بدهكار نيستم.
به شهادت رسيدم در اين جبهه هاى پر خطررسيدم نزديكى حضرت اكبر و اصغر
حسين ايمانى 67/2/4

وصیت نامه دوم
بسم رب الشهداء والصديقين
با سلام و درود بر امام الزمان (عج) و رهبر انقلاب اسلامى و امت شهيدپرور ايران. وصيت نامه ام را به اين ترتيب شروع مى كنم:
اولين سفارش بنده اين است كه: امام را تنها نگذاريد. هميشه در جبهه هاى نبرد حضور يابيد. دومين سفارش بنده اين است كه: كسانى كه وصيت نامه بنده را مى خوانند تنها و تنها مسيرى را بپيماييد كه در آن مسير فكر كرده،هدف را دقيقا يافته اند.
اينجانب كه در سنگر علم و دانش مشغول تدريس بودم، عاشق راه امام حسين (ع) و ياران باوفاى وى شدم.
چنانكه امام حسين، رهبر پيشواى جهان فرموده است: ((من مرگ سرخ را بهتر از زندگى ننگين مى دانم)) يا پيامبر اكرم (ص) فرموده است: هر كس مى خواهد به درجه تقدس الهى برسد، جهاد نمايد.
اين بنده حقير كه جهاد مى نمايم تا به آرزوى ديرينه خود برسم، از كليه مربيان و معلمان و پدرم و دوستانم كمال تشكر مى نمايم، چون بنده مادر ندارم، از وى ياد نمى كنم.
الجهاد افضل من كل شى‌ء «جهاد در راه خدا از همه چيز برتر است»
خداوندا!نمى دانم با چه زبانى از تو تشكر نمايم. تو را شكر مى گويم كه از لطف خود {قدرتى} به من عطا نمودى كه توانستم جهاد كنم و به آروزى ديرينه خود (شهادت) برسم و در نزد معلم باوفايم قرار بگيرم.
خداوند گفته است:«هر كس فرياد مسلمانى را بشنود و به يارى او نشتابد، مسلمان نيست»من هم فرياد مردم مسلمان خونين شهر (خرمشهر) يا غيره را شنيدم و به يارى آنان شتافتم و الحمدلله  پيروز و مويد گشتم.