حدیث روز
امام علی (ع) می فرماید : هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬ خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

شنبه, ۱۹ آذر , ۱۴۰۱ ساعت تعداد کل نوشته ها : 5995 تعداد نوشته های امروز : 0 تعداد دیدگاهها : 362×
داغ بر دل نشسته
0

تلویزیون عراق برای تمام عملیات‌هایش در جنگ ترانه و سرود پخش می‌کرد. صدام مقابل دوربین به ژنرال‌هایش مدال شجاعت می‌داد. نگهبانان و افسران عراقی هم کلی پز می‌دادند که ما از شما برتریم و پیروز این میدان ما هستیم. بچه‌ها با دیدن این تصاویر و فیلم‌ها ناراحت می‌شدند و روحیه‌شان تضعیف می‌شد. خبر بیماری امام […]

پ
پ

تلویزیون عراق برای تمام عملیات‌هایش در جنگ ترانه و سرود پخش می‌کرد. صدام مقابل دوربین به ژنرال‌هایش مدال شجاعت می‌داد. نگهبانان و افسران عراقی هم کلی پز می‌دادند که ما از شما برتریم و پیروز این میدان ما هستیم. بچه‌ها با دیدن این تصاویر و فیلم‌ها ناراحت می‌شدند و روحیه‌شان تضعیف می‌شد. خبر بیماری امام هم از تلویزیون پخش شد، همراه با صحنه‌هایی از ایشان که روی تخت بیمارستان بودند. ما خیلی ناراحت شدیم و برای سلامتی ایشان دست به دعا برداشتیم. لب‌ها به تضرع و دعا گره خورد. همه گوشه ای می‌نشستیم و برای سلامتی ایشان دعا می‌کردیم. همه نگران وضعیت سلامتی ایشان بودیم.

وقتی خبر ارتحال امام را شنیدیم، چشمهٔ اشک بچه‌ها به پهنای صورتشان می‌جوشید. لباس‌های سُرمه ای سرهمی داشتیم که نمی‌پوشیدیم اما برای اعلام عزا آن‌ها را پوشیدیم. عده ای مخالفت کردند و گفتند نپوشید اما ما گوش نکردیم. چندین روز در غم ارتحال حضرت امام اندوهگین بودیم. برای ایشان مراسم گرفتیم و حیاط را آب پاشی کردیم. برای این که به عراقی‌ها بفهمانیم کار انقلاب ما با فوت امام تمام نمی‌شود. عراقی‌ها که نتوانستند رفتارهای ما را تاب بیاورند، اسرا را در حیاط به صف کردند. با کابل از دست‌های ما می‌زدند. داخل کابل‌هایشان میلگرد داشت. از کف دست که می‌زدند، دردش در تمام استخوان‌هایمان می‌پیچید.

من مات و منگ بودم. با فوت امام همه چیز را تمام شده می‌دیدم. ساعت‌ها در گوشه ای کز می‌کردم و به زانوانم خیره می‌شدم. انگار هدف‌ها و آرزوهایم از دست رفته بودند. امام برای ما رزمنده ها حکم سرپرست و مولا را داشت. او را نایب امام زمان (عج) می‌دیدیم. وقتی در جبهه بودم حرفی می‌زد و یا فرمانی می‌داد، به گوش جان می‌شنیدیم و لبیک می‌گفتیم. راه او را همان راه کربلا می‌دیدیم. به خاطر همین بعد از فوت ایشان انگار قسمتی از وجودم خالی شده بود. در اوج افسردگی صدای دوستانم در گوشم می‌پیچید که مرا دعوت به بردباری و تحمل می‌کردند. دلداریم می‌دادند و می‌گفتند تو باید قوی باشی. بسیجی هرگز دلش را اسیر غم و اندوه نمی‌کند. برایم از آیت الله خامنه ای می‌گفتند. از علم و درایت ایشان. من کم کم از اینکه کشتی انقلاب مان که این همه خون پایش ریخته، سکان دار لایقی دارد دلم آرام گرفت.

خاطرات آزاده دلاور میکائیل علیجانی برگرفته از کتاب روزهای خاردار

ثبت دیدگاه

2 دیدگاه برای “داغ بر دل نشسته”
  1. میکائیل علیجانی یک آزاده واقعی، روشنفکر در زنجان می باشد. که گفته هایش بنام دیگری به صورت کتاب چاپ میشود!

    پاسخ
    • سلام برادر محترم…این خواسته قلبی خود آقای علیجانی بود که هیچ ردپایی از او در کتاب نباشد و گرنه ما با افتخار خاطرات ایشون رو به طور کامل چاپ می کردیم…اگر زنجانی هستید صحت موضوع رو از خودشون بپرسید…قطعا همین جواب رو خواهند داد.

      پاسخ
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.