وصیت‌نامه شهید محرابعلی اکبری
تاریخ تولد: ۱۳۴۸/۰۴/۰۲
تاریخ شهادت: ۱۳۶۴/۱۲/۲۲
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»
سوره آل‌عمران، آیه ۱۶۹
سلام و درود بر امام و شهیدان
اول، سلام و درود بر مهدی موعود (عج) و نایب برحقش، امام خمینی؛ یاری‌دهنده مظلومان و درهم‌کوبنده ستمگران. همچنین سلام و درود بر شهیدان راه حق و رزمندگان اسلام در جبهه‌های حق علیه باطل.
سخنی درباره شهادت و روز قیامت
اینجانب، محرابعلی اکبری، فرزند نجات‌الله اکبری، وصیت‌نامه خود را چنین آغاز می‌کنم:
شهادت مرتبه‌ای نیست که همه لایق آن باشند. این وصیت‌نامه را نیز از آن بابت می‌نگارم که احتمال شهادت برایم بسیار بعید می‌باشد؛ ولی به هر حال، آرزو بر جوانان عیب نیست.
آنچه مرا به وحشت می‌اندازد، روز قیامت و شدت گناهان دنیاست؛ زیرا هرچه تلاش کنم، امید چندانی به رهایی از آتش دوزخ ندارم. تنها یک راه نجات هست که می‌توان به آن امیدوار بود و آن، شهادت است؛ چراکه با ریخته‌شدن اولین قطره خون شهید، تمام گناهانش پاک می‌شود.
البته این را هم می‌دانم که شهید باید مراحل مقدماتی را در این دنیا طی کند و هیچ‌کس بدون طی مراحل لازم، به این افتخار نائل نمی‌شود. از این جهت، وضع من بسیار ناراحت‌کننده است.
به هر حال، شاید به برکت خون شهیدان و در فضای عطرآگین کربلا، رحمت خداوندی شامل حال من نیز شود.
دنیا، امانت الهی است
آری، عزیزانم! این انقلاب به من نشان داد که عابدان هفتادساله چگونه به لجنزار گناه غلتیده‌اند.
آری، جایی که عقاب پر بریزد، از پشه ناتوان چه خیزد؟
عزیزان! انسان امانت خداوندی است و دنیا امانت‌دار اوست. انسان روزی خواهد رفت؛ پس چه بهتر که در راه خداوند متعال کشته شود.
سخنی با پدر، مادر و مادربزرگم
ای پدرم، مادرم و مادربزرگم!
می‌دانم که شما شانزده سال زحمت کشیده‌اید تا مرا بزرگ کنید؛ هرچند شاید پسر خوبی برای شما نبوده‌ام. از شما خواهشمندم زحمات خود را حلالم کنید و از دیگران نیز برایم حلالیت بگیرید. همچنین، به هیچ‌وجه از مرگ من ناراحت نباشید.
من امانتی بودم نزد شما تا دستورات خداوندی را اجرا کنم و شما امانت‌داران خداوند بودید. اکنون خداوند امانت خود را از شما گرفت و به دنیای دیگری برد؛ دنیایی که دنیای حقیقی است.
تنها خواهشی که از شما دارم این است که برایم گریه نکنید؛ بلکه شب جمعه بر سر قبرم بیایید و به خود افتخار کنید.
تشکر از دوستان، هم‌کلاسی‌ها و مربیان
سلام مرا به هم‌کلاسی‌ها، مربیان و دوستانم برسانید. من از همه آن‌ها و نیز از شما بسیار تشکر می‌کنم که مرا آگاه ساختید و به من فهماندید که دفاع از اسلام، دین، شرف و عفت یعنی چه و شهادت یعنی چه.
آرزوی زیارت کربلا
به مادرم، پدرم، مادربزرگم، خواهرم و برادرانم تبریک و تسلیت عرض می‌کنم.
ای مادرم و پدرم! اگر سالم برگشتم، با پیروزی و موفقیت به زیارت امام حسین (ع) و حضرت علی‌اکبر (ع) در کربلا خواهیم رفت. اگر هم شهید شدم، شما حتماً به کربلای امام حسین (ع) خواهید رفت.
مرا نیز در آنجا یاد کنید و به امام بگویید که او هم به شما لبیک گفت.
سفارش به یاد خدا و دفاع از اسلام
خداوند را در همه کارها و در همه حال از یاد نبرید.
خواهش دیگری که از شما دارم این است که جنازه مرا به روستای پابند ببرید و در میان دو شهید راه حق، در پابند، به نام برادرم مصطفی تیموری و برادرم حسینعلی مرادی، دفن کنید.
امیدوارم تا آخرین نفس، امام را تنها نگذارید.
امانت‌ها و بدهی‌ها
در ضمن، آن‌طور که به یاد دارم، به کسی بدهکار نیستم و از کسی هم طلبکار نیستم.
این خواهش را نیز از شما دارم که حتی با چنگ و دندان هم شده، بجنگید و اسلام را از دست ندهید. اگر دین اسلام و رهبری را از دست بدهید، دیگر کشورهای ابرقدرت بر کشور ایران تسلط خواهند یافت.
مشخصات و نشانی
نام و نام خانوادگی: محرابعلی اکبری
نام پدر: نجات‌الله اکبری
نشانی: استان زنجان، شهرستان خدابنده، روستای پابند
تاریخ نگارش وصیت‌نامه: ۱۳۶۴/۱۱/۱۵
ثبت دیدگاه