وصیت‌نامه شهید علیرضا حمزه
تاریخ تولد: ۱۲ فروردین ۱۳۴۹
تاریخ شهادت: ۹ اردیبهشت ۱۳۶۵
تاریخ نگارش وصیت‌نامه: ۱۴ بهمن ۱۳۶۴
بسم الله الرحمن الرحیم
«إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَالَّذِینَ هَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أُولَٰئِکَ یَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ»
(سوره بقره، آیه ۲۱۸)
آنان که ایمان آوردند و از وطن خود هجرت کردند و در راه خدا جهاد نمودند، به رحمت خداوند امیدوارند و خداوند آمرزنده و مهربان است.
سخنی با خداوند مهربان
ای خدای مهربان! تو خود می‌دانی که برای چه این راه را انتخاب کردم و در این راه از هیچ کوششی دست نخواهم برداشت. تو آگاهی که من با شناخت و آگاهی و با رهنمودهای امام امت (ولایت فقیه) و نایب‌الامام، به میدان نبرد و جنگ حق علیه باطل شتافتم.
به خاطر تحکیم اسلام محمدی، تداوم انقلاب اسلامی، حفظ خط اسلام اصیل و خط امام، که همانا خط صراط مستقیم است، به جهاد فی‌سبیل‌الله روانه شدم تا پرچم اسلام بر بزرگ‌ترین قله این جهان برافراشته شود؛ گرچه خونم به زمین ریخته شود، زیرا این خون در مقابل اسلام و قرآن هیچ ارزشی ندارد.
ای خدای عزیز! تو شاهد باش که این حقیر به خاطر حفظ اسلام و قرآن تو به میدان جهاد و نبرد شتافتم.
«إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ»
(سوره توبه، آیه ۱۱۱)
ای خوشا با فرق خونین، در لقای یار رفتن
سر جدا، پیکر جدا، در محضر دادار رفتن
پیام شهید علیرضا حمزه به جوانان
ای جوانان! نکند در رختخواب ذلت بمیرید، که حسین (ع) در میدان نبرد شهید شد. ای جوانان! مبادا در غفلت بمیرید، که علی (ع) در محراب عبادت شهید شد و مبادا در حال بی‌تفاوتی بمیرید، که علی‌اکبر حسین در راه حسین (ع) و با هدف شهید شد.
سفارش شهید به مادران و خانواده‌ها
ای مادران! مبادا از رفتن فرزندانتان به جبهه جلوگیری کنید، که فردا در محضر خدا نمی‌توانید جواب زینب (س) را بدهید که تحمل ۷۲ شهید را نمود.
همه مثل خاندان وهب، جوانانتان را به جبهه‌های نبرد بفرستید و حتی جسد او را هم تحویل نگیرید؛ زیرا مادر وهب فرمود: «سری را که در راه خدا داده‌ام، پس نمی‌گیرم.»
وصیت شهید به پدر و مادر مهربانش
پدرم و مادر مهربانم! من این وصیت‌نامه را قبل از اینکه به شهادت برسم نوشته‌ام و امیدوارم که با یک پیروزی کامل یا جزئی، برای خدا و اسلام و قرآن، جان بی‌ارزشم را به الله، آفریننده خود، تسلیم نمایم.
امیدوارم که برای شما فرزند نیکو و صالحی بوده باشم.
از شما می‌خواهم پس از شهادتم هیچ‌گونه گریه و زاری نکنید، بلکه خوشحال باشید؛ زیرا من پیروز شدم و به آرزوی خود رسیدم.
امیدوارم برادرم و دوستانم بعد از من بتوانند با پایداری، مرز و بوم این کشور اسلامی را از دست دشمنان پلید و کافر پاک گردانند.
پدرم و مادرم! هر موقع به یاد من افتادید و خواستید گریه کنید یا اینکه بر سر قبر من بیایید، آن لحظه به یاد کربلای حسین (ع) باشید؛ کربلایی که در آن، امام حسین (ع) برای پابرجا ماندن اسلام و آزادی تمام مسلمانان از زیر سلطه یزید جنایتکار و ستمگر، چگونه جان خود و فرزندان عزیزش را دو دستی تقدیم حق تعالی کرد.
مادر جان! مگر علی‌اکبر و قاسم و فرزند شش‌ماهه امام حسین (ع) در عاشورا و کربلا شهید نشدند؟ مگر حضرت عباس (ع) دو دستش را از تن جدا نکردند؟
پس من که از آن‌ها بیشتر نیستم؛ بلکه بنده‌ای گناهکار بیش نبودم. اگر سال‌ها عبادت و گریه و زاری در مقابل خدا می‌کردم، شاید نمی‌توانستم تمام گناهانم را جبران کنم؛ ولی انسانی که به فیض شهادت می‌رسد، تمام گناهانش پاک می‌شود.
ضمناً پیام من به پدر و مادر گرامی‌ام این است که در هر شرایطی صبور باشید و خدا را شکر کنید که چنین افتخاری نصیب شما شده است.
وصیت شهید به برادر و خواهرانش
برادرم و خواهران عزیزم! شما ادامه‌دهندگان راستین راه شهیدان باشید و فقط به این بیندیشید که این دنیا فانی است و آخرتی بدون پایان در پیش است.
پیام شهید به دوستان و آشنایان
دوستان مهربانم! مطمئن هستم که شما راه شهیدان را دنبال خواهید کرد.
فقط یک چیز به شما می‌گویم: نفس اماره را نابود کنید تا بر درون خویش راه یابید. می‌توانم بگویم که آمریکا نوع تکامل‌یافته نفس اماره است که امام او را شیطان بزرگ خوانده است.
پس بکوشیم که نفس اماره را نابود کنیم و در جهت تکامل به سوی الله پیش رویم و در این راه، امام و روحانیت مبارز و متعهد را راهنمای خویش قرار دهیم.
دعای پایانی شهید علیرضا حمزه
والسلام
خداوندا! مرا با شهدای کربلا محشور بفرما.
و من از خانواده‌ام و از دوستان و آشنایان می‌خواهم که مرا ببخشند.
خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی (عج)، خمینی را نگهدار.
جنگ، جنگ تا پیروزی
(امضاء) علیرضا حمزه‌ای
تاریخ نگارش: ۱۴/۱۱/۱۳۶۴
ثبت دیدگاه