متن وصیت‌نامه شهید سید سلیمان حسینی
بسم رب الشهداء و الصدیقین
چو می‌باشد قرار آخر بمیرم
نمی‌خواهم که در بستر بمیرم
نمی‌خواهم در بستر بمیرم؛
دلم خواهد که در فصل جوانی
دلاوروار در سنگر بمیرم
آرزو دارم با گلبانگ تکبیر،
برای حفظ این کشور بمیرم
همچنین می‌خواهم با فرمان قرآن،
برای یاری رهبر بمیرم
به نام خدا
به نام الله، پاسدار حرمت خون شهیدان، و به نام آن‌که تمام هستی و زندگی همه موجودات عالم به دست اوست.
با سلام و درود به رهبر کبیر انقلاب، پیر جماران، یاور مستضعفان و قلب تپنده ملت غیور ایران؛ همچنین درود بی‌کران حق نثار ارواح طیبه شهدای صدر اسلام تا امروز و خانواده‌های محترم و صبور آنان.
پیروزی نهایی اسلام و کفرستیزان اسلام بر کفر جهانی، صدام و ابرقدرت‌های شیطانی جهان را از خداوند متعال مسئلت دارم.
وصیت‌نامه برادر، سید سلیمان حسینی، به شرح زیر اعلام می‌گردد:
درود بر شهیدان اسلام
سلام و درود من به ارواح تمامی شهیدان اسلام، از کربلای حسینی تا کربلای خمینی ایران.
جنگ تحمیلی بسیار طولانی شده است و هر روز رزمندگان کفرستیز ما در جبهه‌ها حماسه می‌آفرینند. ازاین‌رو، وظیفه تمامی مسلمانان است که به جبهه‌ها بشتابند و از اسلام و قرآن دفاع کنند.
این دفاع، یک تکلیف شرعی است. من نیز بر اساس همین تکلیف و همچنین پیام آخر امام که فرمودند: «رفتن به جبهه واجب کفایی است»، این راه را انتخاب کردم تا شاید سهمی در این جنگ داشته باشم.
وصیت به پدر و مادر
پدر و مادر عزیزم!
هیچ‌کس در این دنیا ماندگار نیست و همه رفتنی هستند. چه بهتر که انسان در راه خدا کشته شود و راه حسین(ع) و یارانش را ادامه دهد.
سخنی با همسنگران و همکلاسان
همسنگران و همکلاسانم!
موقعیت حساس است و دشمن زخم‌خورده در کمین نشسته است. بیایید دست وحدت و یگانگی به یکدیگر بدهیم، دشمن اسلام را شکست دهیم، راه کربلا را بگشاییم و قبر شش‌گوشه سرور آزادگان را زیارت کنیم.
وصیت به خواهران و برادران کوچک‌ترم
خواهران عزیز و برادران کوچکم!
مبادا در نبودن جسم بی‌ارزش من، کاری کنید که موجب خشنودی دشمن شود و آنان بر اسلام غلبه پیدا کنند.
به خویشان من بگویید که برای آزادی کشور، حفظ قرآن و حجاب خواهران، سینه خود را در برابر دشمن و خمپاره‌های آتشین آنان سپر کرده‌ام.
وصیت به برادر کوچکم
به برادرم بگویید:
چون برادرت در تمام مرزهای غرب و جنوب کشور پریشان شده است، حقیقت را با او در میان بگذارید. بگذارید قلب کوچک برادرم ترک بردارد و بداند چرا عکس برادرش را بزرگ کرده‌اند.
مادر دیگر چرا نمی‌خندد؟ مادربزرگ چرا عصا به دست گرفته و گونه‌هایش همیشه خیس است؟ پدر نیز چرا محبت بیشتری به او دارد؟ مردم چرا این‌گونه او را می‌نگرند؟ سرانجام، چرا برادرش به خانه بازنمی‌گردد؟
بهتر است برادرم به جای توپ‌بازی، بازی با نارنجک را بیاموزد. به جای آوازخوانی، فریاد دلنشین «الله‌اکبر» را فراگیرد و به جای جغرافیای جهان، تاریخ جهان‌خواران را بشناسد.
هر روز اسلحه برادرش را روغن‌کاری کند و با قمقمه او آب بخورد. نمی‌خواهم برادرم قربانی نیرنگ جهان‌خواران شود؛ می‌خواهم دشمن و استعمار را بشناسد.
به او بگویید که من شهید شده‌ام. بگذارید ذهنش تنها به دریای خون شهیدان کربلا بیندیشد؛ عباس باشد، حسین را یاری کند و سربازی برای رهبر باشد.
والسلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته
فی‌التاریخ التحریر: ۶۲/۸/۲
ثبت دیدگاه