شهید سلیمان حسینی

وصیت نامه شهید سلیمان حسینی

بسم رب الشهداء والصديقين

چو مى باشد قرار آخــر بميرم نمى خواهم كه در بستر بميرم

دلم خواهد كه در فصل جوانــى‌دلاور وار در سنــگر بميــرم

دلم خواهد كه با گلبانگ تكبيربراى حفظ اين كشــور بميـرم

دلم خواهد كه با فرمان قـرآن بــراى يـارى رهبـر بميــرم

به نام الله  پاسدار حرمت خون شهيدان و به نام آنكه تمام هستى و زندگى تمام موجودات عالم به دست اوست و با سلام و درود به رهبر كبير انقلاب، پير جماران، ياور مستضعفان، قلب تپنده ملت غيور ايران و با درود بيكران حق نثار ارواح طيبه شهداى صدر اسلام تاكنون و همچنين خانواده هاى محترم و صبورشان و با آرزوى پيروزى نهايى اسلام و كفر ستيزان اسلام عليه كفر جهانى صدام و ابرقدرتهاى شيطانى جهان.

وصيت نامه برادر سيد سليمان حسينى به شرح زير اعلام مى گردد: 

درود و سلام من به ارواح تمامى شهيدان اسلام از كربلاى حسينى تا كربلاى خمينى ايران. اينكه جنگ تحميلى بسيار طولانى شده و هر روز رزمندگان كفر ستيز ما در جبهه ها حماسه مى آفرينند، لذا وظيفه تمامى مسلمين است كه به جبهه ها بشتابند و از اسلام و قرآن دفاع نمايند. چون اين يك تكليف شرعى است كه من هم بنا به تكليف شرعى و همچنين بنا به پيام آخر امام كه فرمودند: ((رفتن به جبهه واجب كفايى است)) اين راه را انتخاب نمودم تا شايد سهمى در اين جنگ داشته باشم.

وصيت و تذكر من به پدر و مادرم اين است كه عزيزان من! هيچكس در اين دنيا ماندگار نيست. همه رفتنى هستند پس چه بهتر كه در راه خدا كشته بشوم و راه حسين (ع) و يارانش را ادامه بدهم.

همسنگران و همكلاسانم! بدانيد موقعيت حساس است و دشمن زخم خورده در كمين، پس بياييد دست وحدت و يگانگى به هم بدهيم و با شكست دادن به دشمن اسلام راه كربلا را گشوده و قبر شش گوشه سرور آزادگان را زيارت كنيم.

خواهران عزيز و برادران كوچكم! مبادا در نبودن جسم بى ارزش من كارى كنيد كه موجب خشنودى دشمن واقع شود و آنها بر اسلام غلبه پيدا كنند.

به خويشان من بگوييد كه من براى آزادى كشور و براى حفظ قرآن و حجاب خواهران سينه خود را در مقابل دشمن و خمپاره هاى آتشين آنها سپر كرده ام.

تذكر و وصيت شهيد به برادر كوچكش:

به برادرم بگوييد: چون برادرت بر تمام مرزهاى غرب و جنوب كشور پريشان شده است به برادرم واقعيت رابگوييد. بگذاريد، قلب كوچك برادرم ترك بردارد. بگذاريد، برادرم بداند كه چرا عكس برادرش را بزرگ كرده اند؟

چرا مادر ديگر نخواهد خنديد؟ چرا مادربزرگ  عصا به دست گرفته و چرا گونه هايش هميشه خيس است؟ چرا پدر محبتى بيش از پيش به او دارد؟ چرا مردم اينگونه او را مى نگرند؟ چرا برادرش به خانه برنمى گردد؟ بگذاريد، برادرم به جاى توپ بازى، بازى با نارنجك را بياموزد. به جاى آوازخوانى فرياد دلنشين الله  اكبر را بياموزد. به جاى جغرافياى جهان، تاريخ جهانخواران را بياموزد.

هر روز اسلحه برادرش را روغنكارى كند و هر روز با قمقمه برادرش آب بخورد و نمى خواهم، برادرم قربانى نيرنگ جهانخواران گردد. مى خواهم، برادرم دشمن را بشناسد و استعمار را بشناسد. به برادرام بگوييد كه من شهيد شده ام. بگذاريد برادرم تنها به درياى خون شهيدان كربلا بيانديشد. بگذاريد برادرم عباس باشد، حسين را. سربازى باشد، رهبر را. 

والسلام عليكم و رحمة‌الله  و بركاته

فى التاريخ التحرير  62/8/2