گردان تمام شد…!

۱۹دی ماه حدود ساعت نزدیک ۱۰ شب بود از منطقه عمومی شلمچه بعد از عبور از خط خودمان وارد آب شدیم.هوا بسیار سرد و منطقه بسیار آرام بود.ماه به صورت قرص کامل بود به طوری که همه چیز دیده می شد در موقع ورود به آب برای کنترل نیروها از ستون خارج شدم.سمت راست ستون هم با ابوالفضل خدامرادی بود.عراقی ها بعضی مواقع روی منطقه منور می زدند.منورها هدف دار نبود.کمین ها تک تک شلیک می کردند.با یک آهنگ خاصی صدای تق تق تیرها می آمد و رد می شد به اصطلاح تیر تراش می زدند.گلوله های رسام یک نظم خاصی داشت و روی سطح آب آهنگ خاصی ایجاد می کرد.توی آب که بودیم بعضی جاها پامون روی زمین بود.ولی بعضی جاها عمق آب زیاد می شد پا می زدیم و شنا می کردیم.عراقی ها برای اینکه نیروی پیاده از آب رد نشود،داخل همون منطقه یک جاهایی رو عمقش را زیاد کرده بودن.بعضی جاها آب مثلا یک متر و نیم بود.یکباره سه متر می شد و این مجدد تکرار می شد کم کم به سمت خط عراق که نزدیک می شدیم عمق آب کم می شد.صدای عراقی ها هم واضح تر شنیده می شد.صدای ماشین،لودر و تانک هم می آمد.هر چقدر که به خط دشمن نزدیک تر می شدیم عمق آب کمتر می شد.با توجه به عمق آب ابتدا به صورت نشسته و بعد به حالت خوابیده حرکت می کردیم.موقع شلیک منور،همه می رفتند زیر آب و از اشنور کل تنفس می کردند.جلوتر که می رفتیم عمق آب کمتر می شد.یکباره به کوهی از سیم خاردر و موانع خورشیدی رسیدیم.

اولین سوال این بود که کی می خواهد از این جا رد بشود.ارتفاع سیم خاردار زیاد بود.عرض سیم خاردارها به صورت کلاف مانند وبه عمق دومتر با ردیف های زیادی در شب دیده می شد.شروع کردیم به بریدن سیم خاردارها.تخریب چی ها با یک سیم چین های بلند شروع کردند به باز کردن معبر.من و ابوالفضل هم کمک می کردیم.از این ده ردیف سیم خاردار،سومین یا چهارمین ردیف رو بریده بودیم که سمت چپ، آهنگ گلوله های عراقی ها بهم خورد.

“آهنگ به هم خوردن” یعنی اینکه اینها یک چیزهایی و دیده اند.بالای سر ما منورها روشن شد البته ما اون ها رو نمی دیدیم.منطقه به یکباره منفجر شد.بارانی از گلوله و توپ منطقه را زیر آتش گرفت.گویا عراقی ها گروهان محمدباقر فتح اللهی رو دیده بودند و داشتند همه ی آتش ها رو روی آن منطقه متمرکز می کردند. کم کم وسعت منطقه ای را که می زدند زیاد کردند.

جمال حبیبی دیده دیده بان گردان کنار من بود.جمال ۱۲ قبضه خمپاره ی ۱۲۰،۴یا ۵ قبضه ی موشک ۱۰۷،تعدادی هم کاتیوشا تحت نظرش بود.جمال می خواست آتش رو متمرکز کنه روی خط عراقی ها که آتش دشمن ما رو هم در هم کوبید.بعد از عملیات فهمیدم جمال همان جا شهید شده است.نمی دانم از اون رده ی دهم ما چطور رد شدیم!چون حین درگیری بود.من دقیقا یادم نیست، قرار بود کمین رو ۴ نفر از دوستان ما بزنند ولی چون وضعیت خیلی خراب بود از زدن کمین منصرف شدیم و از کنارش رد شدیم.

من جلوی ستون بودم پشت سر من هم حمید همراز بود.بعد نقی داور پناه و رضا مرادی بودند و بعد هم بقیه…تو همین حین که رد می شدیم ابوالفضل خدامرادی تا بلند شد عراقی ها آتش رو متمرکز کردند روی او و زدنش وبعد محمود سهرابی را زدند.آنجا مجبور شدیم داخل آب خیز برویم.آرام حرکت کردیم همه حواسم به ۱۰ متری جلو بود ،یک تیربارچی خیلی با حوصله به طرف بچه ها تیراندازی می کرد.از۱۰ متر مانده بلند شدیم و هجوم بردیم سمت عراقی ها حالا این عراقی ها چی شد ترسیدند؟! تیربار رو ول کردند.افتادیم داخل سنگر این ها،حدود ساعت دوازده یا یک نصف شب درگیری تن به تن خیلی شدید شروع شد،داخل کانال درگیری بود، پشت کانال درگیری بود.انفجارها خیلی نزدیک بود تا ساعت حدودا دو یا سه صدای گلوله توپ و خمپاره می آمد،ولی درگیری نزدیک و تن به تن خوابید.بعداً من از طریق یکی از پیک ها آمار گرفتم،دیدم از۱۵۰ نفری که از گروهان ما وارد آب شده اند(آن افرادی که در آن حد ر دسترس بنده بودند)۱۱ نفر یا ۱۳ نفر زنده بودند که همه ی این ها زخم شده بودند.ازآن یکی خط هم خبر نداشتیم بعداً فهمیدم که از گروهان محمدباقر فتح اللهی ۳ نفر بیرون آمده در مجموع از ۳۰۰ نفر فکر می کنم ۲۰ یا ۳۰ نفر مانده بودیم.از آن ها هم یکی تیر خورده بود به بازویش یکی به دهانش، نارنجک خورده بود به پشت پرویز محمدی.من دو تا نارنجک به پشت و بازویم خورده بود.با این وجود خط را تصرف کردیم.

صحنه ای که بسیار تحمل آن برای من سخت بود این بود که صبح به یکباره به فکرم رسید که پس ما ۱۵۰ نفر بودیم اون یکی گروهان هم ۱۵۰نفر بودند.پس بچه ها کجا هستند!رفتم بالای خاکریز،رو به آب گرفتگی صحنه ای غیر قابل تحمل را دیدم.پشت خط افرادی که می خواستند خط را تصرف کنند دریک درگیری سنگین ده ها نفر کنار یکدیگر افتاده بودند تمام کسانی که لباس غواصی پوشیده بودند از بچه های خودمان بودند،نتوانستم تحمل کنم برگشتم پایین،کنترلم را کاملا از دست دادم ونتوانستم بایستم.بعد به یک یک بچه ها فکر کردم که کجا هستند.متوجه شدم که از کادر گردان ولی عصر(عج)به غیر از عده ی معدودی همه شهید شده اند.از کادری که درعملیات های بزرگ کارهای بسیاربزرگی انجام داده بودند مثل باقر فتح اللهی،یوسف قربانی،محرمی،چمنی،خدامرادی،سهرابی،داورپناه،ابراهیم اصغری و… گردان ولی عصر(عج)تموم شد.

راوی:برادر رزمنده حمید صدری

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code