پیش به سوی بیت المقدس(قسمت اول)

عملیات بیت المقدس

خاطرات سردار محمدتقی اوصانلو از عملیات فتح خرمشهر(۱)

تیپ ۱۷ علی بن ابیطالب با ارتش ادغام شده بود.قرار بود عملیات مشترکی انجام دهیم.پیش از عملیات در کنار مقبره‌ دانیال نبی در شوش مستقر شده بودیم.خمپاره های ۶۰ عراقی ها به محل استقرار ما می رسید.با وجود اینکه خط اصلی عراقی ها بعد از کرخه بود در نزدیکی شوش هم خاکریز زده بودند؛یعنی به سمت شوش در جایی که رودخانه تمام می شد.بعد از پل خاکریز داشتند.این طرف پل هم ما خاکریز زده بودیم.وقتی از خاکریز رد می شدیم با تیربار می زدند.

در اینجا بودیم که خبر عملیات جدی شد.عملیات فتح المبین که در تاریح ۶۱/۱/۲ شروع شد گردان ما یک روز قبل از موعد حمله حرکت کرد.قرار بود از شوش برویم نفوذ کنیم و سر از کنار سایت ها در بیاوریم. 

شب اول حدود ساعت ۲ بعد از نیمه شب به یک روستایی رسیدیم.روستا خالی از سکنه بود.به شدت خسته بودیم و هرکس دنبال جایی که بخوابد. همه جا تاریک بود و چشم چشم را نمی دید، وارد یک انبار کاه شدیم.گرم بود وخواب چقدر می چسبید.یکی از نیروها گفت :«من یک جای نرمی پیدا کردم همین جا می خوابم.»

از بس خسته بودم دیگر به نرم بودن و نبودن توجهی نکردم، گوشه ای گرفتم تخت خوابیدم.موقع نماز صبح بیدار شدیم و بعد از آن دیگر نخوابیدم.هوا که روشن شد، دیدیم برادری که جای نرمی برای خوابیدن پیدا کرده بود روی جنازه یک اسب خوابیده است!سرصبحی کلی خندیدیم.

تا شب همان جا ماندیم و به محض تاریک شدن هوا دوباره به راه افتادیم.بعد از چند ساعت پیاده روی به نقطه رهایی رسیدیم.اینجا سه گروه شدیم؛دو گروه به سمت راست و یک گروه هم به سمت چپ رفتند.مسیر حرکت گروه ما سمت چپ بود.طبق نقشه به راه افتادیم و خیلی هم موفق عمل کردیم.

دو گروهی که به سمت راست رفتند زودتر از ما درگیرشدند.آرام آرام به سمت سنگرهای دشمن نزدیک شدیم.اولین سنگرها خالی بودند به راهمان ادامه دادیم. تازه داشت روشنایی صبح نمایان می شد که تانک های عراقی به طرف ما حرکت کردند.لحظه به لحظه نزدیک تر می شدند.

ذبیح الله تاران[۱]گلوله را در آرپی جی۷ گذاشت که شلیک کند گفتم:«دقت کن که وقتی شلیک میکنی صد درصد به هدف بخورد.»

با اولین شلیک ذبیح الله با تانک ها درگیر شدیم.صبح عملیات در ۱۵-۱۰ متری تانک دشمن دراز کشیده مترصد فرصتی بودم که وقتی تانک نزدیک ترآمد بپرم روی تانک و نارنجک را بیندازم داخلش.

تانک در حالی که به من نزدیک می شد تیربارچی با تیربار یک ریز شلیک می‌کرد.فرصت سر بلند کردن نمی داد.تیربارچی تانک وقتی دید روی زمین دراز کشیده ام لوله اسلحه اش را برگرداند به طرف من.

زیر رگبار گلوله چسبیده بودم به زمین و هر لحظه انتظار اصابت تیرها را داشتم.دیگربین خودم و مرگ فاصله ای نمی دیدم.فرصت هیچ کاری نبود.یک لحظه پشتم سوخت و آه از نهادم درآمد.تیربارچی تانک عراقی خیال کرد کشته شده ام دست از سرم برداشت.همان جا ماندم تا اینکه رزمندگان خودمان کمکم کردند و آوردند عقب.

همان روز از جبهه به بیمارستانی در تهران منتقل شدم.نام بیمارستان یادم نیست.گلوله از یک طرف اصابت کرده و از طرف دیگر خارج شده بود.زخم بزرگ بود اما عمیق نبود.خودم در تهران بودم و دلم در جبهه.

نمی توانستم دربیمارستان دوام بیاورم.رادیو و تلویزیون مرتب مارش عملیات پخش می کرد و دل تو دلم نبود.بالاخره دل به دریا زدم و روز سوم از بیمارستان فرار کردم.رفتم از کمیته انقلاب اسلامی تهران نامه ای به راه آهن گرفتم که اجازه بدهند بروم.با قطار برگشتم اهواز و درآنجا هم خودم را به منطقه عملیاتی تیپ۱۷ در دشت عباس رساندم.وقتی رسیدم هنوز عملیات ادامه داشت.

در منطقه بودم وقتی خط تثبیت شد رفتیم جنازه های شهدای گردان مان را جمع آوری کردیم و آوردیم.خیال برگشتن نداشتم اما زخمم عفونت کرده بود.مجبور شدم برگردم زنجان.همشهری هایم که بعد از من از تیپ ۱۷ تسویه کرده بودند برای من هم تسویه حساب گرفته بودند.

وضع جسمی ام چندان خوب نبود و حال مساعدی نداشتم.ده روز تمام استراحت کردم.در این مدت به مجالس بزرگداشت شهدا هم می رفتم.در شهر بین رزمنده ها خبری پیچیده بود که عملیات بزرگی در راه است.درست ده روز بعد از پایان فتح المبین از نو برای رفتن به جبهه ثبت نام کردم.

ادامه دارد…

راوی:سردار محمدتقی اصانلو فرمانده قرارگاه حمزه سیدالشهدا(ع)

[۱]-شهید شده است.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code