احمد عبدی فرزند زوج غلامحسین و معصومه در ششم خرداد 1346 در روستای سُها از توابع شهرستان خدابنده زنجان به دنیا آمد. پدرش کشاورز بود و 3 پسر و 2 دختر به غیر از احمد داشت. احمد پس از چندی پا به مدرسه گذاشت و مقاطع تحصیلی را همزمان با کار در روستا یکی یکی […]
پ
پ
احمد عبدی فرزند زوج غلامحسین و معصومه در ششم خرداد 1346 در روستای سُها از توابع شهرستان خدابنده زنجان به دنیا آمد. پدرش کشاورز بود و 3 پسر و 2 دختر به غیر از احمد داشت.
احمد پس از چندی پا به مدرسه گذاشت و مقاطع تحصیلی را همزمان با کار در روستا یکی یکی با موفقیت پشت سر گذاشت و موفق شد مدرک دیپلم را اخذ نماید. احمد همزمان با آغاز انقلاب اسلامی به همراه چند تن از دوستانش به زنجان آمد و در تظاهرات شرکت میکرد ولی هنگام برگشت به روستا مردم را از وقایع انقلاب آگاه میساخت هر چند سن بسیار کمی داشت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی احمد به فعالیت خود در پایگاههای مسجد ادامه داد و به دفاع از انقلاب پرداخت.
با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، احمد نیز با ثبتنام در بسیج و سپری کردن آموزشهای مقدماتی نظامی راهی منطقه جنوب کشور شد. و پس از چندی به عنوان پاسدار افتخاری به سپاه پاسداران پیوست. پس از آن احمد با سپری کردن آموزش غواصی به عنوان غواص در عملیات کربلای 4 شرکت کرد و در سوم دی ماه 1365 در ادامهی همین عملیات در منطقهی بوارین بر اثر اصابت ترکش به سر و شکم به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار روستای سُها به خاک سپرده شد.
وصیت نامه شهید احمد عبدی
«ولا تحسبن الذين قتلوا فى سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون» دوشنبه 64/6/25
« انّالله و انّا اليهِ راجعُون » بنام آن خداوندی عادلی كه غافر ذنوب است و بنام آن خدايى كه ما را و تمام بندگانش را از ظلمات و گمراهى به سوى نور و حقيقت رهنمون مى نمايد و به نام آن خدايى كه رحمان و رحيم و كريم است و حكيم. عزيز است و جبار است و غفّار و بنام آن خدايى كه هيچ يك از بندگانش نمى توانند شكر ذره اى از نعمات او را بجا آورند و به نام خدايى كه با كرم و فضل خويش ما را پذيرفت تا در ميان شهيدان باشيم و چنين لياقتى را به ما عنايت فرمود كه در راه احياء دينش جان ببازيم.
بعد از حمد و سپاس خداوند بى همتا و شهادت و گواهى به يگانگى خداوند و شهادت و گواهى به پيامبرى حضرت محمد(ص) و ولايت حضرت على (ع) و اولاد پاكش و به رهبرى ولايت فقيه در غيبت حضرت امام زمان (عج) و صلوات و سلام به روح پاك شهداى راه حق و عدالت و درود و سلام و آرزوى سلامتى براى همه رزمندگان اسلام در جبهه هاى نبرد حق عليه باطل و سلام و درود بى پايان به رهبر كبير انقلاب و ياور مستضعفان كوبنده مستكبران نور چشم ره گم كردگان ابراهيم زمان امام خمينى بت شكن و آرزوى سلامتى براى تمام مسئولين جمهورى اسلامى و تمام خدمتگذاران به اسلام.
به حكم وظيفه وصيت نامه ام را شروع مى كنم، قبل از هر چيز بايد از پدر و مادر عزيزم كه زحمت مرا كشيده ايد و مرا بزرگ كرده و روانه جبهه ساخته ايد تشكر مى كنم و از آن همه اذيتى كه به شما كرده ام معذرت و حلالي بخواهم كه شرط قبولى شهادت من رضايت شما و مادر بزرگ مهربان و زحمت كشم مى باشد كه اگر شما از من راضى نباشيد خداوند هم ازمن راضى نخواهد شد.
پدر و مادر عزيزم مى دانم كه شهادت فرزند براى پدر و مادر سخت است ولى من از شما مى خواهم در شهادت من اصلا گريه نكنيد بلكه بر مظلوميت امام حسين (ع) گريه كنيد و اگر دلتان شكست ما را دعا كنيد چون كه شهادت فنا و نيستى نيست بلكه پرواز عاشق به سوى معشوق و آزاد شدن انسان از تمام بندها و پرواز بلبل است بسوى گل بالاخره شهادت خط انتهاى سعادت و رستگارى و فلاح يك انسان است و بدانيد كه انسان هميشه در معرض آزمايشهاى الهى قرار دارد و بايد هميشه كوشش كند كه از اين امتحانات سرافراز بيرون آيد كه خداوند در قرآن مى فرمايد به تحقيق ما شما را آزمايش مى كنيم، آزمايش هايى چون ترس و گرسنگى كمبود اموال و كشتن بعضى از شماها تا ببينند كه كدام يك از شماها صبور هستيد و بشارت بده صابران را.
پس شما سعى كنيد از اين امتحان سرافراز بيرون آييد و صبر و عمل داشته باشيد و از صحنه مبارزه كنار نرويد و حرفهاى امامان و رهبرمان را با جان و دل بپذيريد كه يگانه راه مستقيم همان راه امام است و اين را هم بدانيد كه من به خاطر اين به جبهه نيامده ام كه شما به شهادت و جبهه آمدنم افتخار كنيد و بخاطر اين به جبهه نيامده ام كه ديگران بگويند فلانى در جبهه شهيد شد بلكه خدا شاهد است كه من فقط و فقط براى رضاى او و اداء وظيفه و دفاع از دين و ميهن و اطاعت و لبيك گفتن به فرمان نايب امام زمان (عج) امام خمينى بدین راه قدم نهاده ام و تا آخر اين راه را كه آگاهانه و با علم كامل انتخاب كرده ام و مى دانم كه اين راه صراط مستقيم و راه تمام پيامبران و اولياء خداست و هيچ شكستى در اين راه نيست چه شهيد بشوم و چه پيروز ادامه خواهم داد سخنى با برادران و خواهرانم: برادرانم اميدوارم كه زندگى را درك كرده باشيد و اميدوارم كه هيچ موقع و تحت هيچ شرايطى سنگر مسجد و تشيع و مدرسه را ترك نكنيد اگر من به آرزوى ديرينه ام رسيدم ناراحت نباشيد و با رادمردي هاى خودتان از هدفتان و از اسلامتان و انقلابتان و از آرمان هاى خداييتان دفاع كنيد
و به حكم آيه قرآن: ((و قاتلوهم حتى لا تكون فتنة و يكون الدين لله)) و مبارزه كنيد و بكشيد تا فتنه و فساد برداشته شود و دين حق پابرجا بماند. اما اى خواهران رسالت شما بسيار سنگين است كه با حفظ حجابتان (كه حجاب تو كوبنده تر از خون من است) و حفظ خون و پيام شهدا مى توانيد، خدمت بزرگى به اسلام و مسلمين بكنيد. اميدوارم كه بتوانيد به نحو احسن به وظيفه خود عمل نماييد. در آخر سلام مرا به تمام دوستان و آشنايان و فاميلها بخصوص عموى بزرگوارم جناب آقاى غلامرضا عبدى ومشهدى فاطمه برسانيد و از همه براى من حلاليت بطلبيد.
احمد عبدی فرزند زوج غلامحسین و معصومه در ششم خرداد 1346 در روستای سُها از توابع شهرستان خدابنده زنجان به دنیا آمد. پدرش کشاورز بود و 3 پسر و 2 دختر به غیر از احمد داشت.
ثبت دیدگاه