وصیت نامه شهیدعلی رستمی
تاريختولد :01/10/1347
تاريخ شهادت :25/11/64
بسم الله الرحمن الرحيم يا ايتها النفس المطمئنه ارجعى الى ربك راضية مرضية فادخلى فى عبادى وادخلى جنتى سوره فجر30-28
اى نفس قدسى مطمئن و دل آرام به ياد خدا امروز به حضور پروردگارت باز آى. كه تو خشنود به نعمتهاى ابدى او و او راضى از اعمال نيك تو است باز آى و در صف بندگان خاص من درآى و در بهشت رضوان من داخل شو.
آنقدر به جبهه ها مى روم و مى جنگم تا پيروزى اسلام و مسلمين را ببينم و يا شهيد شوم در حالى كه وصيت نامه خود را مى خواهم، شروع به نوشتن كنم با خود مى گويم: بار خدايا! خودت مى دانى اين چندمين وصيت نامه من است. درست است ما لياقت شهادت را نداريم.
اما بار خدايا! تو كه مهربان هستى. تو كه بخشنده هستى. چرا از من قبول نمى كنى كه در راه تو شهيد بشوم.بار خدايا! از درگاهت عاجزانه مى خواهم كه اين سعادت بزرگ را بر من روسياه نصيب گردانى. (آمين يا رب العالمین)
اما اكنون در حال نوشتن وصيت نامه ام، خودم را كوچكتر از آن مى پندارم كه براى شما وصيت بنويسم. اكنون كه در حال نوشتن وصيتنامه ام احساس مى كنم كه به خدا نزديكتر شده ام. مردودى ديگر بس است. اكنون پس از چندبار مردودى مى خواهم كه خدا قبول نمايد و بيشتر از اين شرمنده نباشم. مبادا در شهادتم بگرييد زيرا كه من از طرف خدايم، امانتى بيش نبودم. مبادا در شهادتم بگرييد زيرا دشمن از گريه شما خوشحال مى گردد. در شهادتم بر سر مزنيد و ضجه و زارى مكنيد.
اما پدر و مادرم! اميدوارم كه استوار و مقاوم در برابر مشكلات ايستادگى كنيد و من از يك يك شما عاجزانه مى خواهم كه صبر را پيشه كنيد و در سوگ من گريه و زارى نكنيد و از خداوند بزرگ برايم طلب آمرزش نماييد.
پدر ومادرم! براى من خيلى زحمت كشيديد. خداوند تبارك و تعالى از شما راضى باشد. اين اولين امانتى است كه خدا به شما داده بود، پس مى دهيد. خوب امانتدارى كرديد. خداوند به شما اجر آخرت عطا فرمايد. مى دانيد كه همگىخواهيم رفت. چه بهتر كه در راه خدا كشته شويم. خيلى غصه دار است كه انسان در روزگار شهادت با مرگى غير از شهادت دنيا را ترك كند. اگر در راه خدا كشته نشويم، خيلى مشكل است كه خداوند اين همه گناهانمان را ببخشد،صبر كنيد كه خدا يار صابران است.
اما برادرانم و خواهرانم! اميدوارم كه استوار و مقاوم در برابر همه مشكلات ايستادگى كنيد. خداوند به شما توفيق رستگارى عنايت فرمايد كه شما هميشه مرا راهنمايى مى كرديد و برايم معلم عزيز بوديد. بنده از خدمت شما به اينجانب سپاسگزارم و اميدوارم كه اسلحه مرا نگذاريد در زمين بماند كه نخواهيد گذاشت.
خواهرانم! شما خودتان نمونه خواهرى بوديد كه بنده از شما تشكر و تقدير مى نمايم. اميدوارم از شهادت من ناراحت نباشيد و زينب گونه راه شهداى اسلام را ادامه دهيد.
اما چند سخنى با اهالى محترم روستاى سنبل آباد: اول از همه شما يك به يك طلب حلاليت مى نمايم و از همه عزيزان حزب الله مى خواهم، پشتيبان ولايت فقيه باشيد و روحانيت مبارز در خط امام و با تمام ارگانهاى انقلابى همكارى داشته باشيد.
اما اى دوستان و جوانان عزيز! نكند در رختخواب ذلت بميريد كه حسين (ع) در ميدان نبرد شهيد شد. مبادا مثل اهل كوفه امام را در صحنه نبرد تنها بگذاريد. مبادا در غفلت بميريد كه على در محراب و با هدف شهيد شد.
اى مادران و پدران! مبادا از رفتن فرزندانتان به جبهه جلوگيرى كنيد كه فرداى قيامت در محضر خدا و در محضر فاطمه زهرا و در محضر حسين نمى توانيد جواب بدهيد.
برادران هميشه به ياد خدا باشيد و در راه او قدم برداريد.
خانواده عزيزم و امت حزب الله در سوگ من براى من تبليغ نكنيد، براى اسلام تبليغ كنيد و كوچه و خيابان را چراغانى نماييد كه دشمن بداند ما از شهادت باكى نداريم و شهادت را مانند عروسى مى دانيم. اگر جنازه ام را آوردند در كنار شهداى ده و اگر امكان آن را داشته باشد، كنار مزار برادر شهيد امير على كرمى دفن كنيد و يا اگر جنازه ام را نياوردند از اين بابت هيچ ناراحت نباشيد كه خواست خدا در آن بوده است. خانواده عزيزم! از قول من از همه يك به يك حلاليت بگيريد و من نيز از همه آنها راضى هستم و آخر از همه شما خداحافظى مى كنم.
خدا نگهدار
به اميد پيروزى اسلام بر كفر جهانى
شعار هميشگى:
خدايا! خدايا! تا انقلاب مهدى (عج) خمينى را نگهدار از عمر ما بكاه و بر عمر رهبر افزا. مرگ بر آمريكا، شوروى،
اسرائيل، صدام.
من الله توفيق
(امضاء) رستمى 64/9/18
ثبت دیدگاه