شهید حسین باقری

حسین باقری 12 بهمن ماه ۱۳۴۳ شمسی در شهرستان زنجان و در خانواده‌ای مذهبی دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدائی را در دبستان شهید خلیل نوروزی و راهنمایی را در مدرسه توفیق به پایان رسند. آغاز تحصیلات دبیرستان حسین، مصادف با اوج‌گیری انقلاب اسلامی علیه طاغوت ستم‌شاهی بود. به این خاطر از ادامه تحصیل صرف نظر نمود. او در کلاس‌های قرآن قرآن و سخنرانی‌های مذهبی شرکت می‌کرد. صله‌ی رحم را دوست داشت و مشتاقانه به این کار اقدام می‌کرد. با آغاز جنگ تحمیلی بسوی جبهه‌های حق علیه باطل شتافت و در صفوف رزمندگان اسلام قرار گرفت.
در لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابیطالب در کسوت پیک گردان برادر ناصر اشتری فعالیت داشت. مدتی بعد به عضویت رسمی سپاه درآمد و و مسئول اطلاعات سپاه ابهر انتخاب شد. به خاطر شجاعت و شهامتی که در کارهای اطلاعاتی داشت بعد از مدتی به واحد اطلاعات لشکر ۱۷ پیوست. او در شناسایی محورهای مختلف عملیاتی از جمله کربلای ۵ و کربلای ۸ حضور داشت. سرانجام در ۴ اسفند ماه ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی شلمچه، عملیات کربلای ۸ به فیض شهادت نایل گشته، پیکرش در گلزار شهای زنجان به خاک سپردند.
خاطرات
علی چام همرزم شهید:
او جزء مخلص، فداکار و ایثارگر د رجنگ بود. حسین همیشه خندان، بسیار شوخ‌طبع و معتقد به نظام، انقلاب، اسلام و ائمه اطهار سلام‌الله‌علیهم بود.
او را در عملیات تکمیلی کربلای ۵ دیدم که با یکی از دوستانش روبوسی و خداحافظی می‌کرد. می‌گفت‌: این آخرین بار است که همدیگر را می‌بینیم. پرسیدم: تو از کجا می‌دانی؟
گفت: خودت خواهی دید که راست می‌گفتم.
حسین یقین داشت که شهید می‌شود.
قسمتی از دست نوشته شهید:
به نام آن یگانه معبود که هر چه هست و نیست دنیا و آخرت از آن اوست. به نام او که گناهان آدمی را می‌بخشد و به خود نزدیک می‌گرداند. به نام مهربانی و عطوف و عشق او که همه انبیاء و اولیاء و ائمه علیهم‌السلام برای رضای او و تا رسیدن به آن حد کمال عشق کوشیدند.
الهی اَقِلنی عَثْرَتی وامْحُ حَوْبَتی فَاِنّی مُقِـرٌ خائِـــــفُ مُتَضَـــــرِّعٌ
معبودم، نادیده گیر لغزشم را و محو کن گناهانم را، زیرا من دیگر معترف و ترسان و نالانم.
فرازی از وصیت‌نامه شهید:
خدایا بیامرز برایم گناهانی را که بلا نازل می‌کند. ای صاحب اختیار، ای عزیز، ای هادی، ای شنونده دردهای نهان، ای خدای هر دو عالم، ای معشوق، چگونه صدایت بزنم، با چه نامی؟ چگونه به خود اجازه دهم که به غیر تو دل بندم. ای خالق همه هستی، مرا دریاب که در خویشتن غوطه‌ور گردم.
معبودم، تو شاهدی بر تمام اسرارم و تو شاهدی که از تمامی مظاهر مادی بریده‌ام و برای دیدارت لحظه‌شماری می‌کنم. جوان هستم؛ ناامیدم مفرما. من محتاج جلوه و دیدار تو هستم؛ ای بهترین دوست.
خدا جان، جوانی‌ام را در راه حفظ و پاسداری از دینت و از پیغمبرت محمد مصطفی صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم گذراندم و از شانزده سالگی در جبهه‌ها خالصانه قدم برداشته‌ام تا علاقه وافر خود را نسبت به تو و ائمه علیهم‌السلام به مرحله اجرا و عمل بگذارم و اما دوستان خوبم؛ از امام امت اطاعت کنید و نگذرید تنها بماند. سخنان گهربار ایشان را بدون فوت وقت انجام دهید. مرید و مطیع او باشید. سربازی سرافراز برای این مرز و بوم باشید. عزیزانم تاریخ عاشورا و جریان کوفه، همانند زمان حضرت مسلم خود را نشان می‌دهد؛ اهل کوفه نباشید. از انقلاب اسلامی و خون شهدا پاسداری نمائید.