عظمت کار اباعبدالله الحسین(ع)

دسته: عبرت های عاشورا
سه شنبه - ۳ مهر ۱۳۹۸

عبرت های عاشورا(بخش سوم)

این، مظلومیت است. این مظلومیت، به معنای کوچکی و ذلّت نیست. امام حسین علیه السّلام، عظیم ترین مبارز و مجاهد تاریخ اسلام است؛ چون او در چنین میدانی ایستاد و نترسید و مجاهدت کرد. اما این انسان بزرگ، به قدر عظمتش، مظلومیت دارد. همان‏قدر که بزرگ است، همان قدر هم مظلوم است؛ و با غربت هم به شهادت رسید. فرق است بین آن سرباز فداکار و انسان پرشوری که به میدان نبرد می‏ رود؛ مردم به نام او شعار می ‏دهند و از او تمجید می‏ کنند؛ میدان اطراف او را انسان های پرشوری مثل خود او گرفته ‏اند؛ می‏ داند که اگر مجروح یا شهید شود، مردم با او چگونه با شور برخورد خواهند کرد، و آن انسانی که در چنان غربتی، در چنان ظلمتی، تنها، بدون یاور، بدون هیچ‏ گونه امید کمکی از طرف مردم، با وسعت تبلیغات دشمن، می ‏ایستد و مبارزه می‏ کند و تن به قضای الهی می ‏سپارد و آماده کشته شدن در راه خدا می‏ شود. عظمت شهدای کربلا به این است! یعنی برای احساس تکلیف، که همان جهاد در راه خدا و دین بود، از عظمت دشمن نترسیدند؛ از تنهایی خود، احساس وحشت نکردند؛ کم بودن عدّه خود را مجوزّی برای گریختن از مقابل دشمن قرار ندادند. این است که یک آدم را، یک رهبر را، یک ملت را عظمت می‏ بخشد: نترسیدن از عظمت پوشالی دشمن.

بیانات رهبر انقلاب در سال ۱۳۷۱(خطبه های نماز جمعه)

ادامه دارد…


پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس