تنهایی حسین بن علی(ع)

دسته: تازه ترین , عبرت های عاشورا
جمعه - ۲۳ شهریور ۱۳۹۸

عبرت های عاشورا(۱)
لُبّ و جوهر حادثه عاشورا این است که در دنیایی که همه جای آن را ظلمت و فساد و ستم گرفته بود، حسین ‏بن‏ علی علیه‏السّلام برای نجات اسلام قیام کرد و در این دنیای بزرگ، هیچ ‏کس به او کمک نکرد! حتّی دوستان آن بزرگوار، یعنی کسانی که هر یک می‏ توانستند جمعیتی را به این میدان و به مبارزه با یزید بکشانند، هر کدام با عذری، از میدان خارج شدند و گریختند!

ابن‏ عبّاس یک‏ طور؛ عبداللَّه‏ بن‏ جعفر یک ‏طور؛ عبداللَّه ‏بن ‏زبیر یک ‏طور؛ بزرگان باقی‏مانده از صحابه و تابعین یک ‏طور… شخصیت های معروف و نام و نشان‏ دار و کسانی که می‏ توانستند تأثیری بگذارند و میدان مبارزه را گرم کنند، هر کدام یک ‏طور از میدان خارج شدند. این، در حالی بود که هنگام حرف زدن، همه از دفاع از اسلام می‏ گفتند. اما وقتی نوبت عمل رسید و دیدند که دستگاه یزید، دستگاه خشنی است؛ رحم نمی‏ کند و تصمیم بر شدّت عمل دارد، هرکدام از گوشه ‏ای فرار کردند و امام حسین علیه السّلام را در صحنه تنها گذاشتند. حتی برای این‏که کار خودشان را توجیه کنند، خدمت حسین ‏بن ‏علی علیه‏السّلام آمدند و به آن بزرگوار اصرار کردند که «آقا، شما هم قیام نکنید! به جنگ با یزید نروید!»

بیانات رهبر انقلاب در سال ۱۳۷۱ با موضوع عبرت های عاشورا

ادامه دارد…


پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس